Ukraińska konstytucja jest najważniejszym dokumentem w państwie i zarazem podstawowym aktem prawnym. Ustawa zasadnicza stoi najwyżej w hierarchii źródeł prawa, a więc posiada najwyższą moc. Aktualnie obowiązującą konstytucję przyjęto 28 czerwca 1996 podczas jednej z sesji Rady Najwyższej, czyli ukraińskiego parlamentu.

fot. sxc.hu/loleia

Przez pierwsze pięć lat od odzyskania niepodległości podstawy prawne na Ukrainie miały raczej charakter deklaratywny. Wynika to głównie z faktu, iż władze, przez długi czas, nie mogły dojść do porozumienia, jaki kształt powinien przybrać ukraiński ustrój. Początkowe propozycje oscylowały wokół konstytucji „breżniewowskiej” obowiązującej na Ukrainie od 1978 roku. W 1991 roku światło dzienne ujrzały wreszcie założenia nowej konstytucji. Co najbardziej istotne – nie pojawiły się w nich zapisy o wiodącej roli partii oraz nawiązania do ideologii komunistycznej. To właśnie wtedy po raz pierwszy od upadku ZSRR pojawił się zapis dotyczący utworzenia urzędu prezydenta, który miał być powoływany w wyborach powszechnych.

W efekcie system polityczny Ukrainy przybrał formę pewnej hybrydy. Z jednej bowiem strony, prezydent zyskał silną pozycję, z drugiej zaś, parlament dysponował rozległymi kompetencjami. Nie było więc wiadomo, kto, tak naprawdę, powinien pełnić główną władzę w państwie.